.... detta mér nú allar dauðar...

... lýs úr hári!!!

Nú get ég ekki orða bundist, þrátt fyrir yfirþyrmandi bloggleti, og skort á tjáningarþörf! Ég var að skoða netið, svona eins og ég geri flesta daga, og brá mér inn á samkeppnisaðilann vísi.is, sem er ekki í frásögur færandi, nema kannski fyrir þær sakir einar að ég álpaðist til að kjósa í kjörkassanum. Þar er spurt hvort lögleiða eigi kannabisefni á Íslandi. Spurningin er svosem ekki út í hött, einkum í ljósi tíðinda síðustu daga og vikna, þar sem hver verksmiðjan á fætur annarri hefur verið upprætt, en það sem er tíðindavert við þessa könnun eru svörin. 60,8 prósent svarenda eru fylgjandi lögleiðingu kannabisefna!!!!!

Segi og skrifa SEXTÍU KOMMA ÁTTA PRÓSENT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Er ekki allt í lagi með landann?????? Ég bara spyr???? Á sama tíma eru Hollendingar, sem hafa verið þjóða fremstir í lögleiðingu fíkniefna, að draga í land með frjálsræði þar í landi, og loka nú hverri hassbúllunni á fætur annarri, af fenginni reynslu!

Ég hef því miður, eins og margir aðrir, ekki bara reynt þetta á eigin skinni, heldur líka séð afleiðingarnar á börnunum okkar, sem eiga að erfa land og þjóð. Sjálfsagt er hægt að halda því fram að fólk sem notar kannabisefni sé ekki eins ofbeldishneigt og aðrir fíkniefnaneytendur. Veit það alveg, enda eyddi ég æði mörgum stundum á sínum tíma í að segja "VÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁ´" og horfa á tónlistina flæða út úr hátölurunum, eða annað álíka fánýtt. Og meðan ég var útúrskökk, gat ég engan veginn alið upp barnið mitt, sinnt húsverkum, hvað þá farið í vinnu eða skóla, eða gert yfirhöfuð eitthvað sem vit var í! Og með síaukinni kannabisneyslu fór paranojan að aukast, ég þurfti meira og meira til að ná sömu vímunni, varð þyngri og þyngri andlega, og fór að þurfa eitthvað til að hressa mig við. Næsta rökrétta skref var því að fara í amfetamínneyslu. 

Og ég er ekki ein um þessa reynslu. Því miður. Langt í frá.

Vítahringurinn var skelfilegur. Upp á spítti, niður á stuði. Meira og meira þurfti til að fara upp, og enn meira til að ná mér niður. Og þá var ég langt í frá eitthvað friðelskandi blómabarn! 

Saga mín er ekki einstök. Og svona sögur hafa heyrst um allt þjóðfélagið í sívaxandi mæli síðustu tuttugu árin eða svo. Því spyr ég sjálfa mig hvað sé eiginlega að gerast í kollinum á þjóðinni ef henni finnst í lagi að lögleiða kannabisefni.

Við sem þjóð eigum í mesta basli með þau löglegu fíkniefni sem nú þegar eru á markaði, áfengi og tóbak. Þurfum við virkilega að bæta kannabis í safnið? Og ef við lögleiðum kannabis, hvað er þá langt í að við lögleiðum önnur fíkniefni? LSD, PCP, heróín, amfetamín, kókaín, alsælu, .................

Ég bara næ ekki upp í nefið á mér! Ræddi þetta í síma við fysið áðan. Báðar höfum við nú komið nálægt ungviðinu okkar á framhaldsskólaböllum, og ég segi nú bara við þá sem vilja lögleiða kannabis: Fáið að mæta á eitt eða tvö skólaböll, og sitja í sjúkragæslunni! Þar sjáum við allan nöturleikann sem fíkniefnin skapa. Fáið að fara inn á meðferðarstöðvarnar og sjá afleiðingarnar með berum augum. Talið við börnin sem fóru í neyslu, en náðu að snúa við blaðinu áður en of seint reyndist. 

Ég á lítinn frænda, sem byrjaði að reykja tóbak. Áður en nokkur vissi, var hann farinn að reykja kannabis. Ekkert stórmál, því það er nú eiginlega ekki dóp, ha? Well, því miður, þá var það ekki nóg fyrir hann. Úr kannabis fór hann í "hörðu" efnin. Hann má þakka guði fyrir það að hafa komist út úr þessu heill á húfi. Sumir félagar hans gerðu það ekki. Fullt af mínum félögum gerðu það ekki heldur. Heldur ekki bróðir minn heitinn. ÞAÐ er nöturlegur sannleikurinn í málinu.

Hvað skyldu mörg ungmenni þurfa að deyja af völdum "mjúkra" fíkniefna eins og kannabis, til að við sem þjóð þurfum ekki að ræða lögleiðingu þeirra? Ja, kona spyr sig.....

... guði sé lof fyrir geðveikina...

... verður mér stundum að orði, og meina það innilega. Hef nú komist að því undanfarið, að þetta eru orð að sönnu, og nú hef ég fengið það staðfest. Undanfarið hefur farið mikinn fréttin af Hemma Gunn, sem kvartar undan því að mega ekki eiga fleiri en 5000 - segi og skrifa FIMMÞÚSUND - vini á fésbókinni, og ég hristi hausinn, og furða mig á því hvernig sé hægt að eiga FIMMÞÚSUND vini? Nú þarf ég ekki að velta þessu frekar fyrir mér, því það er alveg sama hvað ég reyni, ég get ALDREI skilið þetta, frekar en ýmislegt annað, því ÉG ER GEÐVEIK og því ekki á mínu færi að skilja "VENJULEGT" fólk.

Ég til dæmis skil heldur ekki tvískinnung í fari fólks, hef aldrei gert, og nú er það ljóst, ég mun ALDREI skilja það, vegna þess að ég er geðveik.

Það er allavega það eina sem skilur mig frá þessu venjulega fólki, að ég hef greinst með geðsjúkdóm, þau ekki, og því hlýtur geðveikin að vera valdur að skilningsleysi mínu.

Ég á fullt í fangi með að fylgjast með þeim örfáu vinum sem ég á á fésbókinni. Kannski vegna þess að það eru bara 24 tímar í mínum sólarhring, veit ekki með ykkar. Og á þessum 24 tímum þarf ég að nota 6 - 8 í svefn, aðra 6 -8 í vinnu (svona að jafnaði), þá eru bara 8 - 12 tímar eftir. Af þeim saxast duglega í ferðir fram og tilbaka þangað sem ég þarf að komast hverju sinni, dagleg þrif, dagleg heimilisverk (hef reyndar verið afskaplega löt við þau undanfarna daga) og svo þarf maður aðeins að nota af þeim í tómstundirnar. Þá eru nú ekki eftir margir tímar til að verja á fésbókinni, er það? 

Ég hef heldur ekki tíma - eða vilja og löngun - í að eyða löngum stundum á hverjum degi í að baknaga fólk, eða rakka það niður fyrir hvernig það er úr garði gert, og snúa mér svo að viðkomandi og brosa mínu ljúfasta, og láta sem ekkert hafi í skorist. Allajafna segi ég nú fólki hreint út ef mér mislíkar eitthvað. Alveg eins og ég hef gert við barnaverndarstarfsfólk gegnum tíðina. Því það er einu sinni þannig, að enginn er yfir gagnrýni hafinn, og enginn er svo veikur, klikkaður, bilaður, geðveikur, skrýtinn eða snar, að hann megi ekki hafa sína skoðun á, og tjá hana. 

Því ætla ég að endurtaka að hluta það sem ég hef sagt hér áður í færslu, en til að særa örugglega ENGAN, þá segi ég það svona:

SUMIR BARNAVERNDARSTARFSMENN HAFA HAFRAGRAUT Í HEILASTAÐ, OG ERU ENGAN VEGINN STARFI SÍNU VAXNIR.

Bara þannig að það sé á hreinu. Mín skoðun og ég stend við hana hvar sem er og við hvern sem er.

En ég held að þarna sé geðveikin líka að tálma mér sýn. Því ég fæ ENGAN VEGINN skilið aðgerðir barnaverndaryfirvalda í ákveðnum málum, eða endalausa áráttu þeirra til að setja leppana fyrir augun og neita staðfastlega að horfast í augu við sannleikann og staðreyndir.

Ég er reyndar að skrifa langa og ítarlega færslu um þau mál öll, þar sem ekkert verður dregið undan, en hún er enn ekki alveg tilbúin, einkum og sér í lagi vegna þess að ákveðnir barnaverndarstarfsmenn kunna greinilega ekki á ljósritunarvélina á skrifstofunni, eða að brjóta saman blöð og setja í umslag. 

Kannski þeir hafi farið í framheilaskurðaðgerð á heilablaði og fengið hafragrautinn þannig? Eða kannski ég hafi farið í framheilaskurðaðgerð á heilablaði, án þess að hafa minnsta grun um það, og fengið grautarslettu í stað gáfnanna? Ja, kona spyr sig...

 

P.S. Fyrir forvitna lesendur, upplýsist hér með að pabbahelgin hjá Hákoni bekkjarbangsa gekk vonum framar, og þurfti mikið sjaldnar að áminna það sett foreldra, heldur en hitt, og Hákon var voða glaður þegar hann kom í bekkinn sinn aftur á mánudaginn. Finnst hins vegar góð hugmynd að allir bekkir og allar fjölskyldur eigi eitt stykki Hákon á vísum stað, svona til að stemma stigu við fúkyrðaflauminum sem óneitanlega grípur fólk í miðri kreppunni.

... spyr mig hvort ég hafi lent í tímavél, og hrokkið til ársins 1962...

...þegar ég les þessa frétt, en þó einkanlega ummæli geðlæknanna sem voru dómkvaddir að beiðni gerandans. Orðrétt segja þeir að: Líklegt megi þá telja að maðurinn geti verið hættulegur börnum, sérstaklega ókynþroska stúlkum, en barnagirnd sé almennt ekki álitin „vel meðhöndlanlegt ástand."

Döööööööööööööööhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!!!! Heldur fólk virkilega að menn DETTI óvart með fingurinn inn í kynfæri óþroska stúlku? Hvar hafa þessir aðilar alið manninn undanfarna áratugi? Ja, kona spyr sig...

Tveggja ára fangelsi fyrir kynferðisbrot

... af bekkjarbangsa og barnavernd....

... varð mér svo mikið bloggmál, að ég gat ekki stillt mig svona rétt fyrir nóttina að skrifa eitt lítið barnabangsaverndarblogg.

Eins og lesendur mínir vita - flestir allavega - þá eru barnaverndarmál mér mjög hugleikin. Og nú er mér allri lokið.

Þannig er að ég á vinkonu. Og hún á lítinn 8 ára dreng, sem við skulum kalla Ara - þó hann heiti það ekki í raun og veru, þrátt fyrir að vera með blá augu (allavega svona að mestu leyti) - svona til að vernda viðkvæmar sálir. Ég stóð í þeirri meiningu - þangað til í kvöld - að þessi vinkona mín væri alger fyrirmyndaruppalandi. En ekki lengur. Og hefst þá lesturinn:

Ari litli kom heim úr skólanum í dag, með Hákon bekkjarbangsa með sér. Þetta er sumsé einhverskonar vináttuverkefni í bekknum hans Ara, bekkjarfélagar skiptast á um að sinna Hákoni bekkjarbangsa, og umönnun hans fylgir ströngum reglum.

Mjög gott mál, og alveg til þess gert að efla félagsþroska barna, og vekja þau til umhugsunar um að orð geta sært. Það er þó öllu verra með foreldra Ara. Hann er sjómaður, hún er dyravörður. Biluð blanda, en gengur upp einhverra hluta vegna. Nú hinsvegar hellast yfir mig áhyggjur af Ara litla, sem er bara átta ára trítill, og þeim skelfilegu aðstæðum sem hann elst upp við.

Víkur nú sögunni aftur að Hákoni bekkjarbangsa. Það má semsagt ekki geyma Hákon ofaní tösku, meðan öðru er sinnt, því svoleiðis gerir maður ekki við vini sína. Mamman sætti sig við að hafa lítið loðið kvikindi á eldhúsborðinu, án mikilla vandkvæða. Öllu verra var, þegar foreldrarnir fóru að ræða einhver kreppumál, og upp úr öðru þeirra hrökk: "Andskotans........."   Þá leit Ari litli strangur á foreldrana og benti þeim kurteislega á að Hákon væri viðstaddur, og hvort þau væru til í að gæta orða sinna. Foreldrarnir litu hvort á annað, og reyndu eftir megni að hlægja ekki, og lofuðu öllu fögru. Ari litli tók gleði sína á ný, spjallaði við Hákon, og við foreldrana um daginn og veginn.

Þá tók heimilishundurinn sig til og prumpaði. Þá gall í húsmóðurinni: "Birta þó, ertu að prumpa???" Og enn litu blá augu upp, mun alvarlegri en í fyrsta skiptið:"Mamma, ég var að segja þér, að tala ekki svona dónalega þegar Hákon heyrir til!" Þannig að það má semsagt hvorki blóta, né segja prump eða kúkur nálægt Hákoni. OK, þetta urðu foreldrarnir að sætta sig við. 

En nú tók ekki betra við. Því Ari litli þurfti að hendast úr efri byggðum borgarinnar alla leið vestur í bæ, á skátafund, og að sjálfsögðu var Hákon bekkjarbangsi með í för. Í þessum ferðum eru oft fjörugar samræður hjá litlu fjölskyldunni, enda hafa þau ÖLL mjög gaman af því að tala. Og umræðuefnin eru margvísleg. En nú brá svo við, að megnið af leiðinni sat litla fjölskyldan í þögn. Ískaldri þögn.

Hversvegna?

Vegna þess að Hákon bekkjarbangsi þolir ekki svona talsmáta! Þegar foreldrarnir höfðu báðir misst út úr sér Helv.... og Andsk... einu sinni eða tvisvar, og spurt hvers vegna Hákon héti Hákon en ekki Siggi og hvort það mætti þá kalla hann Konna, og fengið ískalt augnaráð úr aftursætinu, þar sem þeim var kurteislega bent á að Hákon héti Hákon, af því hann heitir Hákon en ekki Siggi, og að það mætti ekki kalla hann Konna, því það væri ljótt að uppnefna aðra, og maður ætti ekki að blóta svo Hákon heyrði til, þá féllust þeim algerlega hendur og hættu bara að tala!!

Semsagt: Niðurstaðan er þessi. Vinkona mín, og maðurinn hennar, eru með öllu óhæf til að ala upp þennan litla átta ára trítil, því þau nota greinilega blótsyrði í aðra hvora setningu, eru endalausir stríðnispúkar, og eru greinilega í áhættuhóp eineltisbullna.

Nú liggur fyrir að það er starfsdagur í skólanum hans Ara á morgun, og Hákon bekkjarbangsi því kominn til að vera fram á mánudag! Læt ykkur vita um framvindu mála á þessu heimili, og hvort ég neyðist til að hringja í barnavernd strax á laugardag!

Hvað skyldi barnavernd hafa um þetta mál að segja? Ja, kona spyr sig....

...lítið títt...

... af suðurvígstöðvum. Ég hef þjáðst af lítilli blogg-löngun, en hef þó fylgst með bloggvinum, og umræðum í bloggheimum undanfarnar vikur og mánuði.

Mig langar að þakka allar fallegu athugasemdirnar við síðustu færslu, þær hafa yljað mér um hjartaræturnar.

Sorgin tengist hins vegar allt öðru en andláti Kötlu, og ég skrifa síðar um það mál allt. Ég hef bara ekki orku í það eins og sakir standa.

Annars fylgist ég bara með þjóðfélagsmálum, og velti fyrir  mér hvert við erum að stefna sem þjóð og þjóðfélag, og hvort eitthvað breytist í raun með nýrri ríkisstjórn. Er einhvernveginn skeptísk á að við sjáum raunverulegar breytingar. Ef ég gæti, held ég að ég myndi flytja á brott, og líta aldrei um öxl. En átthagafjötrarnir eru miklir, og því fylgist ég með, hugsa og mynda mér skoðanir, og kem til með að nýta mér kosningaréttinn í vor, hvenær svo sem boðað verður til kosninga. Og ég hvet alla til að gera slíkt hið sama. Það er ábyrgðarhlutur að nýta sér kosningarétt. Og þar á enginn að láta sitt eftir liggja.

Skyldum við sjá breytingar í grunnstoðum þjóðfélagsins í vor? Ja, kona spyr sig....